فضای درهم و برهم!

زمین گوی آبی کوچکی است که در یک دریای سیاه بزرگ،شناور است.این دریای سیاه بزرگ،همان قدر سیاه و خطرناک است که یک خرس سیاه بداخلاق در یک مرغدانی!
الان بهتره است ببینیم درباره ی فضا چه اطلاعاتی داریم.خب چه چیز هایی را در فضا می توان یافت؟

چیز هایی می جود در فضا:

-ستارگان:گوی های غول پیکری از گازهای بسیار داغ(خورشید عزیز ما هم در واقع یک ستاره است.)حتی کوچک ترین ستارگان،80 بار بزرگ تر از بزرگ ترین سیاره ها هستند.

 

 

 

-کهکشان ها:مارپیچ هایی در حال چرخش هستند که از میلیارد ها ستاره تشکیل شده اند.

 

 

 

-سیاره ها:گوی های بزرگی از سنگ،خاک و یا گاز هستند که به دور یک ستاره می چرخند.مدت زمانی که طول می کشد تا یک سیاره یک بار به دور ستاره بچرخد،یک سال نامیده می شود.سیاره ها در فضا به دور خود می چرخند و هر یک بار چرخش کامل آنها به دور خودشان یک روز نامیده می شود.

 

 

-منظومه ی شمسی:به خورشید وسیاره های موجود در مدار آن،منظومه ی شمسی می گویند.

 

 

-ماه ها(قمر ها):سنگ هایی که در مدار سیاره ها می چرخند.

 

 

-سیارک ها:سنگ های فضایی بزرگی که در مدار خورشید می چرخند.بیشتر این سیارک ها در منطقه ای به نام کمربند سیارک ها سرگردانند.

 

 

 

 

-شهاب ها:گوی هایی از یخ و سنگ که در حاشیه ی منظومه ی شمسی،در مدار خورشید می چرخند.بعضی از شهاب ها به سمت خورشید پرواز می کنند.

خب حالا که یکم آشنا شدیم و عکس های خفن هم دیدیم حتما باید اشاره کنیم که “ما” در کجای این حجم متراکم قرار داریم.آهان…ما درست اینجا هستیم…!

شما هم اکنون در حال تماشا کردن کهکشان خودمان،یعنی راه شیری هستید.اگر در جایی زندگی می کنید که شب هایش،تاریک تاریک است(مثل روستایی هایی که از چراغ های خیابانی دور هستند.)،می توانید راه راه شیری را به چشم ببینید.شکل این کهکشان،مثل یک باریکه ی بزرگ شیر است که از دهان نوزادی غول پیکر،روی آسمان شب جاری شده باشد… فقط با این تفاوت که این باریکه ی سفید،شیر نیست،بلکه مجموعه ای از ستارگان است.در واقع،چیزی در حدود 200000 میلیارد ستاره! و به این دلیل،آنها را به طور فشرده در کنار یکدیگر می بیند که از پهلو به آن ها خیره شده اید.پهنای این رشته ی حیرت انگیز از ستارگان نیز10000سال نوری است.(یک سال نوری،مسافتی است که نور با امواج رادیویی در طول یک سال طی می کند،مسافتی در حدود9.46میلیون میلیون کیلومتر.)
با این که راه شیری ما به شکلی باور نکردنی بزرگ است،اما این کهکشان فقط بخشی از یک گروه از کهکشان هاست که بیش از 40 کهکشان هستند.وگروه محلی نامیده می شوند(شاید این کهکشان ها محلی باشند،ولی باز هم وسعت آنها میلیارد ها کیلومتر است.)این گروه محلی نیز فقط یکی از400گروه کهکشانی است که همه با هم،ابر خوشه ی محلی نامیده می شوند!

بسیار خب.پس فهمیدیم که فضا،به راستی بزرگ است.اما آمار های فضایی سرگیجه آور تری نیز وجود دارد.مسئله این نیست که فضا چقدر بزرگ است،مسئله این است که فضا چقدر خالی است!(بله،درست شنیدید!)دانشمندان می گویند که در99.9999 درصد فضا هیچ چیز وجود ندارد،یعنی صفر،یعنی چشم مورچه،یعنی هیچ! فضا تقریبا به کلی…اِ…فضایی خالی است! به عبارت دیگر اگر کیهان را یک اتاق بزرگ با 30 کیلومتر عرض و 30 کیلومتر ارتفاع فرض کنیم،تمام ستارگان،کهکشان ها،سیاره ها و بستنی های لجنی سیاره ی اسپلات را می توانیم در فضایی به اندازه ی یک دانه ماسه ی کوچولو موچولو از این اتاق،جا بدهیم.